ได้งานแล้ว

ชีวิตผมได้ผ่านจุดตกต่ำสุดเมื่อกลางปีก่อน ที่ต้องตกงาน หมดหวัง ไม่ผ่านโปร เงินหมด จนคิดวางมือจากบัญชี ออดิต ต้องไปขายหมูปิ้งเพื่อเลี้ยงตัว แต่ว่า เทวดาก็อดสงสารไม่ได้ ผมได้งานหลังขายหมูปิ้งไม่นาน นั้นคือการกลับเข้าสู่วงการบัญชีอีกครั้ง จากวันที่ 16/8/52 จนสิิ้นเดือนกุมภาพันธ์ 2553 ได้ทำงาน ได้ฟื้นความรู้บัญชีที่ขาดการต่อนเื่นื่องมา ตั้งแต่ไม่ผ่านโปรต้นปี 2552 (บริษัทที่จะฝากชีวิต แต่ก็ไม่ใช่) มาที่นี้ (ที่ปัจจุบัน) ก็เริ่มแต่เดือน 3/53 จนถึงปัจจุบัน ไม่ผ่านการประเมิน 2 รอบ (7 เดือนมาแล้ว) ผู้ใหญ่ให้แนวคิดว่า เราพลาด หมดกำลังใจเพราะ หวังสูงเกินไป เมื่อประเมินแล้วไปต่อไม่ใหวควรออก ผมเลยขอถอยจากความฝัน ออดิต มาเพราะลองมาหลายครั้งแล้วพบว่าไม่ใช่เราหรือเปล่า

ต้นเดือนเพื่อนก็โทรมาชวนทำงาน ขอให้เปลี่ยนแนวบ้าง เพราะ ออดิต ไม่ผ่านโปรซักที ตกลงก็ไปสมัครที่ของเพื่อน วันศุกร์นี้ บริษัทดังกล่าวก็โทรมารับเข้าทำงาน รอผมไปยื่นใบลาออกวันพรุ่งนี้ ขอสิ้นเดือนเริ่มที่ใหม่ แต่ผมก็คิดหนักเพราะที่ปัจจุบัน ตามกฏยื่นใบลาออก 1 เดือน คงจะเริ่มงานช้าไปอีก ขนาดยังไม่เป็นพนักงานประจำนะ

ถ้าเป็นไปตามคาด ผมคงได้ย้ายออกจาก ราม ที่อยู่มา 3 ปีนี้ เพราะที่ทำงานใหม่อยู่พระราม 3 แต่ความฝันของผมที่จะอยู่ไกล้สวนลุมพีนีมันเร็วกว่าที่คาดหมายไว้มากนัก แค่คิดอยากอยู่แต่ก็คงอีกนานถ้าอยู่เมืองไทยต่อ ถ้าเริ่มที่ใหม่ผมต้องไปหาที่อยู่แถวที่ทำงาน และมันสามารถเดินทางไปสวนลุมได้บ่อยๆ ผมชอบมาก สมาคมโกะก็อยู่แถวสีลม ใกล้การคมนาคม รถไฟฟ้าอีก

ต้องยอมรับว่ารามคำแหง ถูก แต่คนอยู่เยอะมาก สุขภาพผมโทรมไปเยอะ รถติด อากาศไม่ดีนัก แต่การเดินทางก็หลากหลาย อาหารก็มีให้กินทั้ง สี่ภาค หอก็ถูก แต่เสียงจอแจ ผมไ่ม่ค่อยชอบแต่ก็เฉยๆ

ที่เขียน blog เพราะว่า ตะกี้ไปอ่านเว็บภาษาอังกฤษเขาบอกว่า ขี้เกียจก็ต้องทำ ทำไปด้วยความขี้เกียจนั้นแหละ สักพักมันจะทุเลาลง เหมือนกับการปฎิบ้ัติธรรม ดีก็นั่งไป ไม่ดีก็นั่ง ทักหมด ผมหมดกำลังใจมา จะสี่วันแล้ว สาเหตุคือเสียโอกาสเก็บชั่วโมงผู้สอบบัญชีเพราะจะไปทำบัญชีโรงงาน ผลิตจิวเวอรรี่ แม้เพื่อนผมเป็นผู้สอบจะุให้ขึ้นทะเบียนก็ตาม แต่บรรยากาศการทำงานผมชอบแบบ ออดิตมากกว่า เป็นความารู้สึกอาลัยบรรยากาศการทำงาน ไปสู่อีกแบบหนึ่งซึ่งตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยทำบัญชีแบบเต็มตัวสักที ลองสักตั้งวะ่ เงินก็ได้เยอะกว่า แถมทำทุกระบบไม่ใช่ลูกน้อง เป็นสมุห์เลยแหละ ผมก้าวกระโดดจาก ออดิตไปเป็นสมุห์แบบมีเพื่อนคนหนุนหลัง ธรรมะย่อมคุ้มครองผู้ปฎิบัติธรรมจริงๆ ผมไม่ลำบากเรื่องหางาน อะไรเลย ไม่ผ่านโปรรอบนี้ ผม เฉยๆมาก เหมือนมีประสบการณ์ ไม่ผ่านโปรแม้จะถูกย้ายไปทำอินเทอร์นอล ออดิต ก็เหมือน หมดแล้วอนาคต ผมรีบหางานใหม่เลย แม้จะทนอยู่ประเมินโปรอินเทอร์นอล ออดิตอีก 2 เดือนก็น่าจะผ่านได้ แต่ประสบการณ์ก็สอนว่า อย่าเอาอนาคตไปฝากกับ ใครก็ไม่รู้ที่จะมากำหนดชีวิตเรา ทั้งที่ผมสามารถกำหนดผลการประเมินได้ แต่ก็ไม่ใหวจะเคลียร์กับ ความไม่ชอบบัญชี(หรือเปล่าไม่แน่ใจ) กับความไม่มีแรงจูงใจนำงานกลับมาเคลียร์ต่อให้เสร็จที่ห้อง สรุปอายูมากทำงานหนักไม่ใหวมีส่วนแต่ไม่มากพอเท่ากับ แรงจูงใจคือความหวัง ไม่ผ่านโปรก็หมดหวัง หมดหวัง จะอยู่ต่อทำไม ล่าฝันตัวเองดีกว่า แต่ออกเลยก็ตกงานอีก ไม่เอา
แม้จะทนหน้าด้านต่อแต่กำลังใจผมไม่เหลือแล้ว มันเสียเวลา อายูมากแล้ว หาอะไรท้าทายในชีวิตดีกว่า อินเทอร์นอล ออดิต ไม่อยู่ในหัวเลย

ประสบการณ์บอกผมว่า ความรู้ไม่มีตัวตนก็จริงจับต้องไม่ได้ แต่ไม่ใช้มันจะหายไปแบบ ไม่มีตัวตนเหมือนกัน ผมหากินกับความรู้ดังนั้นเหมือนกับเป็นปีนกดังกับ บทเตือนสติของคนเก่าที่ภาคเหนือได้บอกไว้ว่า

อันนกกาอาศัยซึ่งปีกหาง ไปสู่ทางที่ประสงค์จงด้วยหมาย รู้หลบหลีกปีกป้องประคองกาย อันตรายอย่าได้มาแพ้วพาน

ปีก่อนกราฟชีวิตตกต่ำสุด ปีนี้ค่อยๆดีขึ้นมากว่าเก่ามากแต่ก็เป็นแบบช้าๆ แถมมีประสบการณ์อีกด้วยน

Leave a comment

Filed under ข่าว สาระรอบตัว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s