ผมกลับลำปางด้วยความฝันจะทำการเกษตร อยู่กับธรรมชาติ ก็ได้ทำสมใจ ได้มาปลุกกระเทียมตั้งแต่วันคริสมาสถึงวันเด็ก รับเงินประกันสังคม กินอยู่ พบว่า ถ้าไม่มีรายได้อะไร จะติดลบทุกครั้งที่จ่ายเงิน เพราะเงินประกันสังคม มันไม่ใช่บำนาญ จากบทเรียนชีวิตผม คนอ่านคงได้รู้ว่า ไม่น่าออกจาก กทมเลย งานเยอะ เงินมาก เงินเดือนดีกว่า แต่ผมว่า ณ ตอนนี้ผม เป็นตัวของตัวเองดีนะ แค่ลุ้นทำอะไรให้มีกิน มีเงินก็พอ เหมือนผมมาศึกษาคนจีนเสื้อผืนหมอนใบว่า ขึ้นเรือไทยแล้วเค้า ดำรงชีวิตกันอย่างไรให้ เอาตัวรอดไปได้อะครับ เหมือนกันเลย กับผมตอนนี้
ผมโชคดีที่ มีอาหารครบ ด้วยใจเมตตาของแม่ปุ้ม แต่ไม่รู้จะมีกินได้กี่วัน แต่ที่นอนมีกรด ไม่ห่วงเลยเรื่องนอน หนาวก็ใส่เสื้อหนาๆ ผมนอนใหนก็ได้ ผมแลกกับมีเวลา ลุ้นกรรมฐานด้วยราคาแสนแพงเพราะ ผมยังงานค้างตอนบวชอยู่ งานค้างเนียะ มันมีผลกับชีวิต 6 ปีหลังจากนั้นมาก แต่บุญผ้าเหลืองหมดพอดี เชื่อเถอะ คำพูด คำสองคำ จากคนผ่านโลกมามาก และเค้า มีผลงานการสร้างตัวก่อนเรา โดยเฉพาะไอดอลผมเป็นคนยุค หลังสงครามโลก คุณคิดดูว่า มันจะดำรงชีวิตได้ยากขนาดใหน
กลับมาลำปาง ทำนามบัตร ทำ หมส บัญชี ถ้าไม่ใต้โต้ หรือ ซิกแซก จะเป็นแบบผมนิแหละ คือ รอความหวังลมๆแล้เงๆ แต่ผมก็แปลก มีไรทำอย่างอื่นเรื่อย ทำให้ไม่ค่อยจะหาลูกค้าเท่าใหร่ นิมั้ง อาการคนไม่มีใจ ไม่ใช่นะ เงินก็อยากได้ แต่ว่า ระยะสั้น มันต้องเอาชีวิตรอดก่อน งานด่วน สำคัญ ลุงตุ๋ยสอนว่า อย่าอายทำกิน อย่าหมื่นเงินนอย อย่าคอยวาสนา และเอาความจริงมาคิด วิธีคิดบนฐานความจริง เราไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน จะอยู่อย่างไร และสอนให้ รู้ว่า วาสนามีไว้พุ่งชน อย่ารอ มองเห็นโอกาสในทุกๆสิ่ง นิผมคิดได้ว่า นามบัตร ที่ไม่ใช้ ผมเอามาทำนามบัตรผมยังได้เลยครับ ไม่ต้องเสียเงินทำ ใบละ 2.5 บาท
